بالا می آورم روزی ...
تمام حرف های خورده ی دلم را ...
بالا می آورم ...
روی تمام دیوار های اتاقم ... روی تمام این شهر...
روی تمام کاغذ های مچاله شده ام ، روی همین صفحه وبلاگم ...
نگران نباش به گند نخواهم کشید دنیا را ...
حرف های بالا آورده ام بو نمیدهد ، جایی را کثیف نمیکند ...
فقط کافیست انگشت در دهانم بزنم ...
آخ رفیق
نمیدانی چقدر حرف نگفته دارم ....... فقط ... همین !
پ.ن : یادش بخیر این شعرم رو 4 سال پیش تو شعر نو منتشر کردم ... همیشه تو قلبمه این
برچسب:
نویسنده: نگار حکیمی